Kamień z serca!!!

Ufff, Skype zadziałał! Co prawda z trzy razy coś przerywało, ale ogólnie wszystko było ok. Przyznam, że w pewnym momencie byłam już ledwo przytomna, bo była godzina 23:30, czyli normalnie spałabym od godziny i ledwo na oczy już widziałam. Ale dałam radę! Jak po pożegnaniu zobaczyłam, że gadaliśmy 40 minut, to aż usta otworzyłam ze zdziwienia. Nie wiem, kiedy to zleciało! No ale ok, może lepiej zaczęłabym od początku, a nie ledwo drugie zdanie, a ja już o pożegnaniu piszę…
Oczywiście miały miejsce moje standardowe reakcje, czyli walące serce i trzęsące się ręce. Już tyle razy to przeżywałam, że wcale się temu nie dziwię i wiem, że to samo w końcu przechodzi zawsze, co jest po prostu kwestią czasu. Na wstępie powiedziałam, że zaraz umrę ze stresu, a w odpowiedzi usłyszałam śmiech i to, że podoba mu się to, że się denerwuje, i że potrafię o tym powiedzieć, bo to znaczy, że mi zależy :). Po kilku minutach się rozluźniłam i jakoś poszło.
Muszę powiedzieć, że podoba mi się to, jak dziewczynka jest wychowywana. Nie jest pod kloszem, nie ma miliona zakazów, kar, itp. Ma swoją szafeczkę ze słodyczami i przekąskami i może sobie je brać, kiedy ma ochotę. Korzysta, gdy jest zła albo smutna, a gdy ma dobry humor, to o tym nie myśli. Powiedziałam, że mam tak samo :D.
Babcia powtarzała podobno już sto tysięcy razy, że ona będzie chciała mi pomagać zawsze, gdy będę tego potrzebowała. Dowiedziałam się, że jest trochę staroświecka (jak to większość babć, wiadomo), ale generalnie jest mega pozytywnie nastawiona do całej tej sytuacji i do obcej na początku dziewczyny w domu. On powiedział, że chciałby, żebym czuła się na tyle dobrze i swobodnie, żebym z jakimkolwiek problemem mogła do niego przyjść i pogadać, bo w końcu nie będę miała tam nikogo bliskiego. To było bardzo fajne.
Zapytałam, jaką mają tam pogodę i gdy dowiedziałam się, że w zimę w zeszłym roku ani razu nie spadł śnieg, to wydałam z siebie taki odgłos zachwytu, że w odpowiedzi usłyszałam wybuch śmiechu :D.
Sam zaczął temat samochodu, ja nie chciałam tak od razu o to pytać, więc fajnie, że o tym pomyślał. Powiedział, że mają dwa – jeden jest jego i jeździ nim do pracy, a drugi jego matki i z niego będę korzystać, ale dodał po chwili, że zapewne załatwi jakiś trzeci tylko dla mnie. Załatwi trzecie auto. Załatwi auto! Ja nie mogę, sama nie mam ani jednego tutaj, a on mówi, że „załatwi trzecie”. Masakra.
Usłyszałam też, że ogólnie to nie będę miała konkretnych godzin pracy („bo nie chciałbym, żebyś traktowała tego jako pracę”) i będzie to zależało od tego, co będziemy chciały robić i w ogóle, a w wolnym czasie będę mogła robić, co będę chciała (oczywiście w granicach zdrowego rozsądku, wiadomo). Powiedział, że nie będę musiała wstawać z samego rana, bo dziewczynka czasem śpi do 7, a czasem do 10, nie chodzi na żadne zajęcia jeszcze, ani nic. Zapytał nawet czy to byłoby dla mnie spoko, gdybym czasem mogła przygotować jej jakieś jedzenie. No dla mnie to było oczywiste, więc trochę się zdziwiłam, że o to zapytał, ale tak pozytywnie. Usłyszałam też, że gdybym np. miała jakiś gorszy dzień, chciałabym odpocząć, poczytać czy spotkać się z kimś, to mam się nie krępować, tylko mówić wprost, bo dla nich to nie będzie problem, a jego mama zawsze będzie w razie co.
Powiedział, że chciał mi wyjaśnić trochę sprawę z matką małej, ale zostawi to na jutro. Ciekawa jestem trochę całej tej sytuacji, więc cieszę się, że chce mi opowiedzieć.
W sumie to jestem zadowolona z tego, jak potoczyła się ta rozmowa. Nic na siłę i w ogóle. Nie chcę zapeszać, ale wydaje mi się, że będzie okej. Tym bardziej, że już wczoraj usłyszałam, że „jestem gotów zacząć” albo „jestem ciebie pewny”, albo „jak przylecisz za sześć tygodni…”, czy nawet „gdyby się okazało, że wszystko będzie okej, to będziesz chciała zostać drugi rok?”. Jak powiedziałam, że oczywiście, że tak, to odetchnął z ulgą. Poza tym, fajnie było usłyszeć, że jestem pierwszą dziewczyną, której profil pokazał córce!
Czy ja mówiłam coś o jakichś wątpliwościach? Tak?! No patrzcie, nie mam już żadnych!
Wyjaśnię jeszcze tylko jedną rzecz. Mówiłam, że chciałabym jak najszybciej wylecieć, ale postanowiłam pracować tu do końca października. Po pierwsze, tak ustaliłam z moją szefową, zresztą trzeba przeszkolić nową osobę, która jest już na moje miejsce. A po drugie, stwierdziłam, że będę miała więcej kasy, co też jest dość istotną kwestią, bo w chwili obecnej jedyne, co mogę zrobić, to ogłosić moje bankructwo. Dlatego też pierwszym możliwym terminem dla mnie jest 4 listopada. Pytał co prawda czy nie chciałabym wcześniej, ale powiedział, że początek listopada też jest dla niego ok.
Umówieni jesteśmy jeszcze na jutro też na godz. ok. 22, jak mała będzie w domu. Tym razem też będę się stresować, ale bardziej tym, że nie zrozumiem języka 4-letniego dziecka.
Btw, jutro o 22:30 powinnam być na imprezie, organizowanej przez dyrektora szkoły tańca, w której pracuję. Taka „domówka integracyjna”, na której będą instruktorzy i recepcja. Chciałam iść i jakiś czas temu potwierdziłam obecność, ale nie żałuję, że mnie nie będzie, bo wolę w tym czasie włączyć Skype. W końcu chodzi tu o moje życie, nie :D?! Może dojadę tam później… Jak mi się będzie chciało. W co wątpię haha
Wiecie co, dopiero teraz zaczynam sobie powoli zdawać sprawę z tego, że możliwość wyjazdu nagle stała się tak bliska do realizacji!
Miłego dnia!
EMAIL
Facebook
Facebook
YouTube
Instagram
SHARE
  • Kurcze ! Ta rodzina wydaje się być wspaniała! Ale to jest samotny ojciec plus babcia? Ja miałam z jedną babcią różne sytuacje ale wiadomo każda jest inna. Idź za tym co mówi Ci serce ! I opisuj wszystko dalej !!

    • On mieszka z córką i swoimi rodzicami. Matka dziewczynki nie mieszka z nimi, a mała jeździ do niej co jakiś czas na 3-4 dni. Wiadomo, że ludzie są różni, racja! A poznać ich można dopiero na żywo, bo przez internet to jednak ciężko.

  • super 😀 czekam na relacje po 2gim Skypie! Rodzinka wygląda na bardzo fajną :))

    • Jakaś tam relacja na pewno będzie, w koncu muszę gdzieś wylać swoje emocje 😀

  • wszystko jest na dobrej drodze, super!
    a Jak wam się rozmawiało po angielsku? 🙂 zrozumiałaś wszystko, wszystko byłaś w stanie wyjaśnić?

    • Z dwa czy trzy razy miałam sytuację, kiedy musiałam poprosić o powtórzenie, ale generalnie było okej :). Na szczęście amerykański akcent rozumiem, bo z brytyjskim nie byłoby już tak kolorowo :D. A jeśli chodzi o moje mówienie, to czasami miałam jakiś tam zawias, ale na szczęście wiele sytuacji nauczyło mnie, że jeśli nie potrafię czegoś powiedzieć wprost, to zazwyczaj potrafię naokoło wytłumaczyć, o co mi chodzi. Trochę się plątałam ze stresu, ale nie było źle chyba 🙂 Przynajmniej mam taką nadzieję.

  • Jak się na nich nie zdecydujesz to ja lecę za Ciebie 🙂
    Little joke 😛
    Rodzinka chyba całkiem w porządku, będziesz miała dobrze 🙂
    Trzymam kciuki po raz kolejny 🙂

    • Haha ja tam jestem zdecydowana, więc niestety 😀 Zobaczymy jutro, jak będzie!
      Dzięki za kciuki 🙂

      • BlondLajna

        Dokładnie pamiętam jak pisałam ten komentarz… Hah…
        Cieszę się, że tak Ci się wszystko ułożyło 🙂
        I nadal trzymam kciuki 🙂
        Buziaki :*

      • Aga

        Kciuków nigdy za mało 😀

  • Świetnie! Naprawdę wszystko wygląda świetnie 😀 miejsce, rodzina, obowiązki… Powodzenia dalej!

    • Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć 🙂

  • Anonymous

    Awwwwww czuję, że będzie perfect match <3 Ja wciąż czekam zeby się ktoś odezwał 🙁

    • Odezwie się na pewno! W najmniej oczekiwanym momencie 🙂

  • "Ja wiem, że do niego polecisz" :)) 😀 Fajnie sobie to czytać tak z perspektywy czasu. Jakby to było wczoraj!